RSS

Uzak ülkeler yakın acılar

13 Eyl

AllendeBabam çok üzgündü o sabah, “Allende’yi öldürmüşler!” demişti. Allende adını ilk o zaman duymuştum. Vatansever olduğunu, ülkesini sevdiği için öldürüldüğünü anlatmıştı. Küçük bir çocuğa nasıl anlatılırsa öyle… Sene 1973, aylardan Eylül. Siyasetin işkencecileri, gece yarısı ev basıp arama yapanları ile daha önce tanışmıştım. Bizimkiler evdeki kitapları, türkü bantlarını sürekli gizlerlerdi o dönemlerde. İçeride olanlardan sürekli kötü haberler gelirdi. Girip çıkanlar hiç aynı olmadılar sonrasında da… Aileler dağıldı, çocukların bazıları bu travmalar ile baş edemedi. Yaşadıkça etkilerini gördük. Sonra 12 Eylül oldu. Bu sefer gençtik, her şeyi anladık.

Aradan yıllar geçti. O günleri yaşamış insanlar artık daha yılgın, daha sessiz.  Sabah işe gelirken kapitalizmin pençesinde kıvranan sevgili şehrime baktım köprünün üzerinden. Karşıda tiran, Vahdettin’in köşkünü apartmana çevirmiş. İnce zevkten yoksun, vahşi bir pençe darbesi ile tepeyi düzlemiş, yanına da üç blok kondurmuş. Bu yıkım döneminin en çarpıcı simgelerinden biri gibi gözüktü gözüme… Alexandre Vallaury’nin soğan formlu kubbesi artık gerçek bir soğan gibi duruyordu.  Devlet Konukeviymiş…  Hah…

Sonra işe geldim. Bu fotoğrafı gördüm.

Allendesglasses

Şilili heykeltraş Carlos Altamirano, Salvador Allende’nin Santiago’da 11 Eylül 1973’de katlinden sonra bulunan gözlüğünün 50’ye 1 kopyasını yapmış. İçim acıdı yine… Babamın üzgün yüzünü anımsadım. “Allende’yi öldürmüşler!”

Uzak coğrafyalarda yaşanan yakın acılar… Bize şah damarımızdan daha yakın. Acılar da, sevgiler de… Çünkü insanız. Aynı bütünün hücreleriyiz. Bir hayvan da bir insan da acı çekse hepimiz çekeriz. Bazıları çektiğinin farkına varmaz. Döner böyle saçmalıklarla ruhunu teskin etmeye çabalar. Boşuna…

İşte öyle…

Reklamlar
 
3 Yorum

Yazan: 09/13/2014 in İnsanlık halleri

 

Etiketler: , , ,

3 responses to “Uzak ülkeler yakın acılar

  1. Bülent Gündoğmuş

    09/14/2014 at 11:59

    Venceremos!

     
  2. Özdemir Çırpili

    05/17/2015 at 23:55

    Sevgili kedim, değirmen taşını sonunda buğday taneleri işe yaramaz hale getirir.Faşist kapitalizm eninde sonunda bitecek.1937 de ikinci dünya savaşını çıkardıklarında doğdum. Ağrıda Kürt isyanı vardı.Tunceli kaynıyordu. Sonra Kürtleri bir yana bıraktılar. 1945 baharında komşumuzun emir eri Hamit ağabey sevinçle bana seslendi; “Savaş bitti. Eve gideceğim.” Üç yıldır askerdi. Ben sekiz yaşındaydım ve 45 milyon insan ölmüştü. Aradan 70 yıl daha geçti. Lokal savaşlar,terör, iç kargaşalar ile 55 milyon insan daha öldü. Faşist kapitalizm kanla beslenmeye devam ediyor. Allende için hala üzgünüm. Deniz ve Mahir için üzüldüğüm kadar. Seviniyorum faşizm güçlü değil eskisi kadar. İnceliyor ve tükeniyor. Ben 78 yaşındayım belki görmem sonunu. İnanıyorum bitiyor onun oyunu.

     
    • Ebruli Kedi

      05/18/2015 at 13:34

      Her zaman idealist ve iyi niyetli, umutlu olan babacığım… İnşallah…

       

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

 
%d blogcu bunu beğendi: