RSS

Zamanın Ruhu veya Kuzeyde Bir Yer

25 Eyl

Yazıya iki ayrı başlık seçtim.  Kararsız kaldım… Neden mi? Şöyle ki:

Daha önce blogumda bahsettiğim Tarabalar: Bir Ayancık Sergisi genel istek üzerine şimdi de Kadıköy Şehir Hatları Sergi Salonu’nda açıldı. Fotoğrafların bir kısmını hazırlık aşamasında tek tek görmüş olmakla birlikte, seçilmiş olanları toplu şekilde bir arada görmek çok farklı bir etki bırakıyor insanın üzerinde.  Cumartesi açılış akşamı idi. Sergi salonunu üç kere döndüm. Her bir fotoğrafın duygularımı uçuşturduğu yerlere gidip gidip geldim. Bir fotoğrafın önünde gözlerim doldu ise,  bakışlarımı aşağı veya yukarı kaydırdım,bambaşka bir havaya girip, gülümsememe yetti.

Ayancık ve insanlarını görüyorsunuz bu sergide olanca içtenliği ile; Kuzeyde Bir Yer dememin nedeni o… Uzak, pek bilmediğiniz ama bilseydiniz olasılıkla çok seveceğiniz bir kasaba orası.

Ama bir diğer yönüyle de, insanlık hallerimiz ve zamanın ruhu ile de yakından ilgili bir fotoğraf sergisi bu.  Fotolara baktığınızda poz verenlerin her birinin kendilerine ait ayrı ruhsal gündemleri olduğunu görüyorsunuz. Her biri zamanın ötesine nasıl kalmak istedi ise öyle poz vermiş.  Kimi yan bakmış, kimi mahcup, kimi hükümran, kimi ezik… Gerçek yaşamda onlara hangi etiketler yakıştırıldı ise, onları görüyorsunuz.  Ama daha da önemlisi ne olmak ve nasıl anılmak isterlerdi, onu da aynı anda görüyorsunuz. Fotoğrafları sergilenen insanların hiç birini tanımıyorsanız benim gibi, büyük olasılıkla sizde de böyle bir etki yaratacaktır.

Anneler var örneğin çocukları çevrelerinde toplanmış. Onlar anne… Kendilerine hep anne olmak ve anne kalmaktan başka bir rol biçmedikleri hemen belli oluyor…

Beyler var, hanımlarının omzunda, kolunda eli… “İşte bu benim kadınım ve ben de onun erkeğiyim…” diyen. Beyler var, gözleri yorgun, bezgin, çoluk çocuk etrafında ama hayata küs… Kadınının dudaklarının kenarında derin mutsuzluk çizgileri. Belli ki huzurlu bir evlilik olmamış onlarınkisi…

Bir fotoğrafta bir gelin damada öyle bir aşk ile bakmışki, zamanı aşıp bugüne geliyor duygu yoğunluğu. Bir diğerinde belli ki görücü usulu evlenilmiş. Düğün yatağının önünde çekilmiş bir fotoda mesela damadın eli çekingence gelinin omzuna bırakılmış, sanki bir su damlası da oraya damlamış gibi. Gelin desen bir ürkek ceylan sanki… An donmuş, bugüne aktarılmış.

Hoş giyimli, olabildiğince şık olmaya çalışmış güzel kadınlar var; belli ki güzellikleri hep çevrelerinde de kabul edilip, yüceltilmiş… Fotolarında güzel olmak, güzel kalmak çok ön planda… Sonra doğal hallerinde gülümsemiş, çok daha güzel kadınlar var ama güzelliklerinin lafı bile edilmemiş etraflarında. Bu nedenle sanırım yaşadıkları sürece kendilerinin ve kadınlık potansiyellerinin hiç farkında olmamıştırlar. Hep bir kalabalık grup fotosunun içinde herhangi bir yüz olarak kalmışlar.

Çocuklar, erkekler, yaşlılar, dedeler, nineler, torunlar, kadınlar, gelinler, damatlar, işçiler, kayıkçılar, öğretmenler, bakkal, şoför; esnaf var fotolarda. Onlar kadar da art planda ve bazen de sahnenin kendisi olarak Ayancık ormanları, Karadeniz, yabani çiçekler, bahçeler, o mühim kereste fabrikası var, sokaklar, caddeler, dükkanlar ve genç Cumhuriyetimiz…

Herkes bir yana, Ayancık ne ise o olarak poz vermiş fotolarda. En doğalı o…

Volkan Atılgan, eline ve emeğine sağlık tekrar.  Bir kasabanın portresini çizdin ustaca bir araya getirdin bu fotoğraflarla.  Projeye destek veren, aile albümlerini paylaşan herkese de ayrıca teşekkürler. Başka türlü kaybolup gidecek, sararmış albüm yaprakları arasından çıkan anılarınız gün ışığı gördü, aramızdan ayrılmış sevdikleriniz yad edildi. Hepsinin ruhları şad olsun.

Cep telefonum ile  bir kaç foto çekmiştim serginin açılışında. Onları yayınlıyorum buradan.   Sergi 1 Ekim’e kadar Kadıköy Şehir hatları sergi salonunda gezilebilir… Yolunuz düşerse, mutlaka gidin görün derim.

Reklamlar
 

Etiketler: , , , ,

4 responses to “Zamanın Ruhu veya Kuzeyde Bir Yer

  1. Turan Gökmenoğlu

    09/25/2012 at 21:02

    Doğduğum yeri ve çocukluğumu geri veren Volkan kardeşime teşekkürlerimle…

     
  2. guguk kuşu

    09/26/2012 at 07:33

    omzuna elinin bir su damlası gibi konması..ne güzel anlatmışsın ne güzel…

     
  3. umran

    12/14/2012 at 16:49

    merhaba,cansen ercan araştırırken blogunuza rastlamış olmaktan ne kadar mutlu oldum bugün, tabi diğer sanat yazılarınıda okudum çabucak. cuba, hindistan yazılarına göz attım, derken bir zamanların en modern kasabalarından biri olan doğduğum güzel ayancık’ın yazı ve fotoğraflarına rastlayınca yazmadan edemedim. kısaca çok beğendim blog’unuzu bir sanatsever, gezgin ve fotoğraf meraklısı olarak.yaşasın..

     
    • Ebruli Kedi

      12/15/2012 at 17:28

      Çok teşekkür ederim. Beğenmeniz çok mutlu etti beni. Yine uğrayın lütfen. Sevgiler,

       

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s

 
%d blogcu bunu beğendi: